Sabitfikir
Künye | Yazarlar | Giriş Yap
sabitfikir - dergi

Eleştiri

Eleştiri

‘Sıradan bir aşk hikayesi’ var mı?



Toplam oy: 1220
Aykut Karahan
Hangar Yayınları

Hangi 'aşk hikayesi' sıradan sizce? Bence ‘hiçbiri.’ Aşkın sıradanı olmaz. Yaşanan aşkların bulunduğu toplumda ne kadar çok benzerleri varsa, o zaman o aşk toplumdakilere sıradan gelebilir. ‘Türk filmlerindeki gibi’ deriz ya!

 

Aykut Karahan’ın da kendi çektiği fotoğrafları ile kitaplaştırdığı ve Sıradan Bir Aşk Hikayesi diye adlandırdığı kitabı da bence ‘Türk filmlerindeki gibi’ dediğimiz aşklardan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bir İstanbullu olarak, "Ankara’da da aşk mı yaşanırmış?" diyen ben olsam da, bence Necla ve Yusuf'un aşk hikayesi, Ankara’nın Romeo ve Juliet'idir...



Kara kara Ankara. Memur ve öğrenci şehri başkentimizde, herkes saat beş olduğunda 'dairelerinden' çıkar, alışverişlerini yapar ve evlerine gider.

 

"Ankara’da saat beşten sonra dışarıda tek başına olursan, iyi bakmazlar" diye bir laf duymuştum. "E öyleyse aşkı nasıl yaşarsın?" diye düşünmeden edemiyorum.

 

 

 

 

 

 

Yekta Kopan’ın Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri kitabında vermiş olduğu aşk tariflerinden birine bakacak olursak; "Malzeme; 1 kişi, olabildiğince fazla ilişki girişimi. Hazırlanışı: Kadın ya da erkek tarafından hazırlanabilir. Hazırlanışı biraz uzun zaman aldığından zahmetlidir. Ustalıkla yapılabilen, pişirilmesi, diğerlerine göre zor ama bir o kadar da lezzetli bir çeşittir. Birçok ilişki denenir. Özellikle her ilişkinin ilk günleri büyük bir coşkuyla yaşanır. En güzel sözcükler, en güzel öpüşlere karıştırılır. Her yeni ten, keşfedilmemiş bir coğrafyaymışçasına fethedilir. Bütün bu ilişkileri kısa tutabilmek, hepsinde sonsuz bir mutsuzluk yaşamaya çalışmak gerekmektedir. İlişkilerde yaşanan mutsuzluğun giderek artması, kişinin giderek içine kapanması, ayrı bir lezzet verecektir. Kişi artık ilişki yaşamayacak kadar yorgun ve mutsuz hale geldiğinde, yapayalnızlık hazır olur. Alkolle servis edilir’ diye verdiği aşk tarif de ‘aşk’... Kimse itiraz edemez bunu yaşayanlara…

 

Şair Necip Evlice, Sıradan Bir Aşk Hikayesi'nin arka kapağında; "Fotoğraf ve şiirin, görsel ve sözel imgenin, iç ve dış dünyamızın ayrı ayrı ve yan yana; nasıl da güzel sunulabileceğinin başarılı örneklerinden biri bu çalışma. Şiirler; ne şiir, ne hikaye, fotoğraflar; ne fotoğraf, ne illüstrasyon, ama sağlam yakalıyor yüreğinizden ve bırakmıyor sizi. Şiirden fotoğrafa, fotoğraftan şiire doğru sürekli gel-git lerle bir solukta okunan, insanın içinde izler bırakan bir kitap" diyor.

 

Bir solukta okunan bu kitap, çokça yaşanmış, ‘Türk filmlerindeki gibi’ dediğimiz ayarda bir aşk hikayesi. Anlatımı bence yalın, akışı güzel. Evlice’nin dediği gibi bizi fotoğraftan şiire, şiirden fotoğrafa sürüklüyor. Ben isterdim ki fotoğraf ve şiir/hikaye iç içe geçsin. Gözüm bir şiire/hikayeye, bir fotoğrafa gitmesin.

 

Ayrı ayrı fotoğraflara baktığımda da bana, insana karanlık hissi veren ‘kara kara Ankara’yı yaşatan, biraz hüzünlü, biraz ciddi havasını gözlerimin önüne seren, şiirleri/hikayeleri destekleyen çok güzel fotoğraflar var.

 

Kitabın bütününe baktığımda ise 34 siyah-beyaz fotoğraf ve şiirle/hikayeyle Ankara’da bir aşk hikayesinin anlatılabileceği bir kitaba yakışır bir sunum olmuş.

 

 

 

 

 

 

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Yeni yorum gönder

Diğer Eleştiri Yazıları

Bir metin/heykel/resim/sinema filmi/tiyatro oyunu üzerine düşünmek, bu düşünmeyi bir metne dönüştürmek nasıl bir süreci göz önüne almak demek? Bu süreci yazıya dökerken, dökme hali için kelimeler her zaman yeterli olur mu? Bunu bir başka şekilde anlatmak mümkün mü? Cem İleri'nin E Evi'ni okurken bu sorular kafamın bir köşesinde hep dönüp durdu.

Havalar ısındı, çiçekler böcekler derken evlilik mevsimi geldi çattı. Binbir türlü hayallerle birçok çift, dünya evine girecekler. Zaman zaman düşünüyorum; bu kadar fazla kişi evlenirken, bir yandan da o kadar fazla evlilik yürümüyor. İşte tam da nedenlerini anlamaya çalışırken, yakın bir zaman önce, hayatıma bir çift giriverdi ve evliliğin nasıl yürüdüğü üzerine kafa patlatmamı sağladılar.

Bugün uluslararası bir şöhret sahibi olan Haruki Murakami, Rüzgârın Şarkısını Dinle’de yazarlığa adım atışının hikayesini anlatıyor. Kısa ve sıcak bir anlatı.

Roman ve öykülerinin yanı sıra nitelikli çevirileriyle de tanıdığımız Fuat Sevimay, bu kez Hep Kitap’ın “Atölye” serisinden, çeviriye ve çevirmenliğe dair bir kılavuzla karşımızda: Çeviri’Bilirsin!: Edebiyatın Gizli Kahramanlığı Hakkında Notlar.

Bir arkadaşımın arkadaşının anlattığı hikayede, kırklarına doğru bir sanat akademisinde çalışmaya başlayan, ilerleyen aylarda da öğrencilerin resim bilgisiyle kendi eksiklerini karşılaştıran bir memur yaşıyormuş. Bu görevli zamanla, işi hızlandırmak için ünlü tabloların kötü kâğıda basılı görüntülerini toplayan, topladıkça haletiruhiyesini dağıtan bir karaktere dönüşüyor.

Söyleşi

 

Emily Gould ile söyleşi // Zeynep Şen


ŞahaneBirKitap

Hayal edin. Bir mutluluk ve özgürlük hayali olsun ama bu. Bireysel, hatta bencilce isteklerinizi de kapsasın, tüm dünyayı ve insanlığı da içine alsın. Geleceğe dikin gözünüzü, tüm tarihi, geçmişi, mitleri, efsaneleri, masalları da koyun çantanıza. Sıkıcı olmayı unutun ama, eğlenceli, alaycı, neşeli, uçucu bir hayal dünyası kurun...

FikriSabit

Fikri Sabit, Ursula K. Le Guin'le aynı fikirdedir ey okur, edebiyat her zaman küçük bir kalabalığın ilgisini çeker, geriye kalan, kitlesel olan her şey doğası gereği poptur, piyasadır.

Geçtiğimiz hafta iki edebiyat dergisi –İzafi Dergisi ile Sarnıç Öykü-, kapandığını açıkladı arka arkaya. Hemen hemen aynı anda gelen bu iki haberin, bizim edebiyat ortamımız için bir haber değeri yok, maalesef. Ne de olsa edebiyat dergisi dediğimiz, kısacık bir ömre daha doğarken hapsolmuş, solgun bir heves demek bu ülke topraklarında. Bunda hepimiz hemfikiriz.